هماى رحمت ( استاد محمّد حسين شهريار ) على اى هماى رحمت تو چه آيتى خدا را * كه به ما سوا فكندى همه سايهء هما را دل اگر خداشناسى همه در رخ على بين * به على شناختم من به خدا قسم خدا را به خدا كه در دو عالم اثر از فنا نماند * چو على گرفته باشد سر چشمهء بقا را مگر اى سحاب رحمت تو ببارى ار نه دوزخ * به شرار قهر سوزد همه جان ما سوى را برو اى گداى مسكين در خانهء على زن * كه نگين پادشاهى دهد از كرم گدا را بجز از على كه گويد به پسر كه قاتل من * چو اسير تُست اكنون به اسير كن مدارا بجز از على كه آرد پسرى ابو العجائب * كه عَلَم كند به عالم شهداى كربلا را